Het woord van zondag 15 december 2019

(spreker: br. Ivo Vranken, diaken PG Sion)
We lezen Genesis 1:26 en Genesis 2:6-7. Onze God is een creatief God. Hij heeft hemel en aarde geschapen. Ook schiep Hij de mens naar Zijn gelijkenis. Hij gaf de mens Zijn creativiteit mee. Vraag is; wat doet de mens met deze creativiteit ? Het bracht en brengt nog steeds goede dingen mee, maar ook slechte dingen. Tijdens de voorbereiding van deze preek moest ik denken aan Mozes. Hij was een Hebreeër. Als bawerd Mozes door zijn moeder als vondeling in een biezen kistje aan de oever van de Nijl gelegd. Hij werd gevonden door de dochter van Farao. Uiteindelijk werd hij door haar als zoon aangenomen. Mozes groeide op als een prins met alle luxe, weelde en rijkdom. Hij had alles wat zijn hartje begeerde. Ondanks dit alles voelde Mozes zich niet een echte Egyptenaar. Het was in de tijd dat het volk van God gevangen zat in Egypte en daar dwangarbeid moest verrichten. In Exodus 2 lezen we dat Mozes op een bepaald moment zag dat een Egyptenaar een Hebreeër sloeg. Mozes werd boos en doodde deze Egyptenaar en verborg hem in het zand. Op een andere dag zag hij twee Hebreeuwse mannen die met elkaar aan het vechten waren. Hij riep de twee mannen ter verantwoording. Degene die schuldig was zeide tot hem: “Wie heeft u tot overste en rechter over ons aangesteld. Denkt gij soms mij te doden, zoals gij de Egyptenaar gedood hebt” ? Toen de Farao vernam dat Mozes de Egyptenaar gedood had, wilde hij Mozes doden. Mozes vluchtte, uit vrees voor de Farao, naar Midjan. Hier werd hij opgenomen in het gezin van een priester met 7 dochters. (Exodus 3) Hij trouwde met één van die dochters, genaamd Sippora.

Lees de volledige preek