Het woord van zondag 12 januari 2020

(spreker: br. Leo Schreurs, voorganger PG Sion)
We gaan vanmorgen lezen uit Exodus 13:17-14:31. We zien hier het volk van Israël, eerst slaaf in Egypte, maar vervolgens door de Here, door de hand van Mozes, bevrijdt uit die slavernij. Wonderen en tekenen heeft de Here gedaan voor het oog van Farao. Uiteindelijk heeft de Farao het volk van Israël moeten laten gaan. Het volk is gezegend met rijkdom. Ten strijde toegerust trokken de Israëlieten op uit het land Egypte de woestijn in. Ze gaan naar het beloofde land. Maar dan begint de Here een paar wijzigingen in te voeren. Hij brengt hen niet naar het land der Filistijnen. Terwijl dit juist de logische weg zou zijn richting het beloofde land. Neen, de Here gaat een bijzondere weg met Zijn volk. Hij leidt hen de woestijn in. De Here brengt Zijn volk door de woestijn tot aan de Schelfzee. Vanaf hoofdstuk 14:1 lezen we wat de Here tot Mozes zei. De Here zou de Farao aanspreken. De Farao zou het volk volgen met een grote legermacht. Dit was niet het scenario wat het volk had verwacht. Eindelijk bevrijdt uit de slavernij ! Heerlijk op weg naar het beloofde land ! Het zou een reis van ten hoogste 11 dagen worden. Geweldig toch ? Dit was het plan wat de Joden dachten, maar……wat dacht God ! God had een heel ander plan. Als we Exodus 13:17 lezen dan zien we dat God er eigenlijk rekening mee houdt dat als Zijn volk in de strijd gewikkeld zou worden, dat zij altijd de mogelijkheid hadden om terug te keren naar Egypte. God hield er rekening mee dat Zijn volk in de strijd zou kunnen capituleren en dat Zijn volk dan liever weer in Egypte zou willen vertoeven. Wel weer terug in de slavernij, maar dan wel met eten en drinken ! God houdt dus wel rekening met de mens, maar niet om de mens te behagen, maar juist om tot Zijn doel te komen.

Lees de volledige preek