Het woord van zondag 1 maart 2020

(spreker: br. Leo Schreurs, voorganger PG Sion)
Ik wil met jullie lezen Matteüs 3:1-12. Eigenlijk wordt hier een hele hoop verteld. Johannes is midden in de woestijn. Hij verkondigt het evangelie van Jezus Christus. Hij verkondigt het komend koninkrijk. We zien dat de gehele streek naar hem uitloopt. Mensen komen van heinde en verre om zichhem te laten dopen. Als de kinderen Gods in de duistere tijd het licht van Jezus Christus hebben, dan lopen zij, die in het donker zijn, naar het licht. Het licht hoeft niet naar de donkerheid te komen, maar juist andersom. Ik neem als voorbeeld een dropping in het bos in de nacht. In het beginsel zie je helemaal niets. Naarmate je langer in het donker bent, dan beginnen je ogen zich aan te passen aan het minimale licht dat er is. Je begint dan al iets aan schaduwen te zien. Maar heel sterk zal het oog zich oriënteren op het licht. Het oog oriënteert zich niet op de duisternis. Als er ook maar één lichtpuntje is in het duister, dan ziet het oog dat. Zo is het ook in geestelijke zin. Als de kinderen Gods het licht van Jezus Christus uitstralen en de wereld steeds meer in duisternis komt, dan zal het licht gezien worden ! Het gaat er niet om hoe groot jouw licht is. Het gaat er om dat wij vastgeworteld in Christus zijn. Misschien vraag je je af: “wat kan ik nou doen ? De mensen willen toch niet luisteren !”. We gaan verder lezen in vers 13 t/m 15. Jezus ! Zoon van God ! Immanuel ! God met ons ! Hij die van Godswege gekomen is, moet Hij Zicheen mens laten dopen in de Jordaan ? Waarom ? Dat heeft Hij toch niet nodig ? Hij is toch de Messias !

Lees de volledige preek